1. Rys historyczny

Już od najdawniejszych, prehistorycznych czasów człowiek wykorzystywał drewno jako budulca nie tylko ze względu na ogólną dostępność tego materiału, ale również ze względu na wyjątkowe jego właściwości. Budowle z drewna charakteryzowały trwałość i ciepło, które w różnych warunkach klimatycznych okazywały się najistotniejsze. Cennym zabytkiem takiego budownictwa w Polsce z najbardziej odległych czasów jest Biskupin pochodzący według badań z 738 roku przed Chr. a odkryty został w 1933 roku. Osada ta jest potwierdzeniem jak trwałym materiałem budowlanym może być drewno, które przetrwało tysiące lat.

Największy rozwój budowli drewnianych w Europie obserwujemy w czasach średniowiecza w miastach i w zasadzie do końca XIX w. na wsiach. W wielu krajach np. skandynawskich czy Kanadzie budowanie z drewna nigdy nie osłabło ze względu na szeroki dostęp do drzewa oraz wyjątkowe jego cechy w warunkach zimnych i wilgotnych. Nie osłabło również w Polsce a nawet ostatnio przeżywa swój rozwój i wzrost zainteresowania, a to za sprawą współczesnych trendów w budownictwie takich jak: zdrowie, ekologia, energooszczędność, chęć obcowania z naturą, poszukiwanie prostoty, poszukiwanie korzeni i tradycji, sentymentalizm itp.